هدف محققان بررسی قابلیت شاخص دیسپوزیشن دهانی [DI(O)] برای پیش بینی پیشرفت دیابت در یک دوره 10 ساله بود.
برای این منظور، محققان ابتدا اعتبار DI(O) را با نشان دادن اینکه یک رابطه هذلولی بین شاخص‌های دهانی حساسیت به انسولین و عملکرد سلول‌های بتا وجود دارد، ارزیابی کردند.
در مجموع 613 شرکت کننده ی ژاپنی-آمریکایی (322 مرد و 291 زن) تحت آزمایش تحمل گلوکز خوراکی 75 گرمی (OGTT) در ابتدای تحقیق، 5 سال و 10 سال بعد قرار گرفتند. حساسیت به انسولین به عنوان 1 تقسیم بر مقدار انسولین ناشتا، یا ارزیابی مدل هموستاز حساسیت به انسولین (HOMA-S) برآورد شد. پاسخ انسولین به عنوان تغییر در غلظت انسولین از صفر تا 30 دقیقه بعد از آزمایش گلوکز خوراکی 75 میلی گرمی، تقسیم بر تغییر در غلظت گلوکز از صفر تا 30 دقیقه بعد از آزمایش گلوکز خوراکی 75 میلی گرمی، برآورد شد [DeltaI(0-30)/DeltaG(0-30)].
نتایج:
هر چه تحمل گلوکز بدتر شد، پاسخ انسولین یا DeltaI(0-30)/DeltaG(0-30) یک رابطه منحنی را با 1 / انسولین ناشتا و HOMA-S با تغییر به چپ و پایین نشان داد. محدوده های اطمینان برای شیب تخمین‌های لگاریتم طبیعی تبدیل‌شده شامل 1- برای DeltaI(0-30)/DeltaG(0-30) در مقابل 1/ انسولین ناشتا برای همه گروه‌های تحمل گلوکز بود، که سازگار با یک رابطه هذلولی است.
هنگامی که HOMA-S به عنوان معیار حساسیت به انسولین مورد استفاده قرار گرفت، محدوده های اطمینان برای شیب فقط برای افراد دارای تحمل گلوکز طبیعی (NGT) یا اختلال گلوکز ناشتا(IFG)/ اختلال تحمل گلوکز(IGT)، اما نه برای دیابت برابر با 1- بود. بر اساس این رابطه ی هذلولی، حاصلضربDeltaI(0-30)/DeltaG(0-30) در 1/انسولین ناشتا محاسبه شد که همان شاخص دیسپوزیشن دهانی یا DI(O) است. مقدار این شاخص ازتحمل گلوکز طبیعی بهI FG/IGT و سپس به دیابت کاهش می یابد(P < 0.001).
در بین افرادی که در ابتدا به دیابت مبتلا نبودند،DI(O) پایه، دیابت تجمعی را در 10 سال، مستقل از سن، جنس، BMI، سابقه خانوادگی دیابت، و سطح قند خون ناشتا و قند خون 2 ساعته در ابتدای تحقیق، پیش بینی کرد(P < 0.001).
نتیجه‌گیری:DI(O) ، معیاری از عملکرد سلول‌های بتا با تعدیل برای حساسیت به انسولین است و می تواند ابتلا به دیابت را در طی 10 سال آینده پیش بینی کند. برای محاسبه ی این شاخص از فرمول زیر استفاده می شود:
DeltaI(0-30)/DeltaG(0-30) × انسولین ناشتا/1
منبع:
https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/18957530/